وبلاگ نویسی یا «وبلاگ بازی» ؟
بیایید یک بار دیگر روند قرار دادن یک پست جدید در وبلاگ شخصی مان را مرور کنیم.خب،ابتدا یک مطلب می نویسیم،آن را روی وبلاگمان می گذاریم ،بعد از چند ساعت و یا چند روز تعدادی نظر از دوستان و همفکرانمان در وبلاگ ما قرار داده می شودو ما هم آنها را یا تایید می کنیم و یا نمی کنیم.و در مقابل ،ما هم به دوستانی که برایمان نظر گذاشته اند سر می
زنیم و یک خسته نباشید و نظر کوتاه یا بلند می گذاریم.این کل کاری است که اکثر ما در زمینه وبلاگ نویسی انجام می دهیم.البته شاید تعدادی از دوستان، نظر مخالفی داشته باشند و ادعا کنند که شکل دیگری عمل می نمایند ولی وقتی کلیت قضیه را می بینیم،متوجه می شویم که سبک وبلاگ نویسی بچه های انقلابی همین است.البته منظور بنده فقط در رابطه با مطالب وبلاگ است و در مورد امکانات وبلاگ همچون فایل های دانلود و لینک های متعدد و ... این نظر را ندارم.
واضح است که اصلی ترین قسمت وبلاگ همان مطلبی است که نویسنده وبلاگ در معرض دید خوانندگان می گذارد .موضوعی که در وبلاگ نویسی در بین ما مغفول مانده است همان هدف اصلی وبلاگ نویسی یعنی جذب قشر خاکستری جامعه و مردد نمودن قشر مخالف نسبت به افکار خویش است.ببینید،برای نمونه وقتی ما مطلبی را در وبلاگمان می نویسیم بیش از نود درصد کسانی که به ما سر ...ادامه را در ادامه مطلب بخوانید
که در مورد «حوادث واقعه » که در زمان غیبت پیش خواهد آمد وظیفه ماچیست ؟ آن حضرت در این باره می فرمایند : 
ان راه حق برای حفظ انقلاب و آرمان های اسلامی از بذل آن دریغ نکردند.گفتن و شنیدن و دیدن این موضوع، ساده است اما فقط خدا می داند و آن جانباز قطع نخاعی، که حتی گذران امورات ساده زندگی روزمره با این وضع چقدر سخت و عذاب آور است. این تصاویر بی اختیار اشک را بر چشمان بیننده مهمان می کرد و سخنان دلگرم کننده و ایستادگی حیرت آور این عزیزان دل هر اهل دلی را به سوی خدا متوجه می نمود و احساس غرور تمام وجود انسان را پر می کرد.شاید مهمترین پیام این دیدار و به تصویر کشیدن جانفشانی های این جانبازان خطاب به مسئولین کشور- در هر رده و مقامی- باشد و آن پیام این است که این انقلاب و این نظام با نثار خون رشیدترین جوانان این ملت و خون دل خوردن های مادران شهدا و زجرهای جانبازان به این جا رسیده و حفظ شده است پس وظیفه ای که بر دوش مسئولین و نسل های بعدی انقلاب است,بسیار سنگین خواهد بود و هر مدیر و مسئولی که نسبت به این مسیر کم اهمیت باشد و یا به آن خیانت کند باید در محضر الهی و در روز محشر به تمام این عزیزان و خانواده های شهدا و ایثارگران جواب پس دهد و مدیون آنها خواهد شد. البته این وظیفه سنگین یعنی پیمودن راه شهدا و حفظ آرمانهای آنان فقط وظیفه مسئولین نیست بلکه بی تعارف باید گفت که این وظیفه به دوش تک تک جوانان این مرز و بوم است و هر کس باید به اندازه ی توانایی ها و فرصت های خود از این راه دفاع کند. من که یک بسیجی ساده بیشتر نیستم با دیدن این عزیزان از عافیت طلبی خویش شرمم آمد و از خود خجالت کشیدم که چرا گاهی در پیمودن این مسیر کندی می کنم و نق می زنم.از خدا می خواهم تا ما را در این مسیر ثابت قدم بدارد تا شرمنده خانواده ی شهدا و ملت ایران نباشیم. 
بود.یادم هست که آن موقع نان های خشک مخصوصی را در گونی های بزرگ از یزد می آوردند و ما در روزها و شبهای عملیات از آنها استفاده می کردیم.قبل از عملیات روی نان های خشک کمی آب می پاشیدیم تا خشک خشک نشود و کمی نم داشته باشد بعد هم آنها را درون چفیه می ریختیم و دور کمرمان می بستیم و در حال دویدن هر وقت که فرصت می شد کمی از آن می خوردیم تا ضعف نکنیم. 
یم و دو گالن هم آب به هر سنگر می دادند.یک بار به اندازه ی حدوداً دوماه آب خیلی کم به دستمان می رسید به طوری که از فرط کثیفی بدنمان بو می داد.پیراهن های نظامی مان از بس که عرق کرده بودیم و آن ها را نشسته بودیم عین چوب خشک شده بودند.مجبور می شدیم پیراهنمان را در بیاوریم و چفیه را کمی نم کنیم و روی دوشمان بیندازیم تا هم خنک شویم و هم راحت تر باشیم.در عملیات ها وقتی از قمقمه آب می خوردیم اولا حواسمان بود که زیاد نخوریم ثانیا هر وقت آب می خوردیم زود داخل آن را نگاه می کردیم که خیلی از آن کم نشده باشد!! بار ها در تپه 270 پیش آمد که از فرط کم آبی چفیه مان را چند لا می کردیم روی آبی که قاطرها از آن میخوردند می انداختیم و با انگشت وسط آن را فشار می دادیم تا مثلا آب تصفیه شده از آن بیرون بزند تا بخوریم و عطش نکنیم.من مسئول سیاسی-ایدوئولوژی (حالا می گویند عقیدتی) بودم.وقتی دیدم اوضاع خراب است با دوسه تا از بچه ها رفتیم پیش فرمانده ی خودمان ،جناب سرگرد.وقتی شرایط را برایش گفتیم ما را برد پیش سرهنگ عاقبتی فرمانده گردان 808 کرمان.به سرهنگ گفت:«جناب سرهنگ اصلا شما حساب کن به جای سرباز، 50 تا گوسفند دست من داده ای به هر حال باید من به اینها هر چند وقت یک بار آب بدهم بخورند یا نه؟» خوب یادم هست که سرهنگ عاقبتی از فرط کمبود امکانات و سختی اوضاع وقتی این ها را شنید جشمانش پر از اشک شد.گفت:«باور کنید هیچی نداریم و همه در مضیقه اند» . 
هر کس می خواهد ما را بشناسد داستان کربلا را بخواند